Auteur Topic: 02-10-2008 Grip 2 Mogelijke springer Waalbrug, Nijmegen  (gelezen 2044 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

jurjen

  • Forumlid
  • ***
  • Berichten: 6.968
  • Geslacht: Man
  • Bezoek: Belangstellende
Reactie #15 Gepost op: 12 oktober 2008, 20:06:29
Asielzoeker op Waalbrug begrijpt boosheid over actie

NIJMEGEN - "Ik heb begrip voor mensen die boos hebben gereageerd op mijn actie. Ik wilde geen overlast veroorzaken. Het was geen bewuste keuze de brug op te klimmen, maar ik was in erg in de war. Ik had net een brief gekregen van het IND waarin stond dat ik me moest voorbereiden om het land te verlaten. Ze zouden mijn vliegticket betalen, een vliegticket naar de hel".

Dat zegt de Iraanse asielzoeker die vorige week op de Waalbrug klom in een exclusief gesprek dat maandag verschijnt in De Gelderlander. De actie zorgde voor grote verkeersproblemen in en rond Nijmegen. De asielzoeker is sinds twee jaar christen en ontvluchtte mede om die reden het streng islamistische regime. Hij verwacht het ergste als hij toch terug zou moeten naar Iran. "Ik begrijp de boosheid om mijn actie, maar hoe zou iemand hier reageren als hij zo'n brief krijgt waarvan je weet dat die je alleen maar naar je dood kan leiden."

degelderlander.nl


jurjen

  • Forumlid
  • ***
  • Berichten: 6.968
  • Geslacht: Man
  • Bezoek: Belangstellende
Reactie #16 Gepost op: 13 oktober 2008, 14:18:01
Doodsbang voor een enkele reis naar de hel

Niemand wist dat hij op de Waalbrug zou klimmen, ook hijzelf achtte zich daar niet toe in staat. De Iraanse asielzoeker was in de war. Dat het verkeer door hem uren platlag realiseerde hij zich toen niet, vertelt hij nu.

Hij heeft begrip voor de vele negatieve reacties uit de samenleving, zoals op de website van De Gelderlander. "Maar ik had net een brief gekregen van de IND waarin stond dat ik me moest voorbereiden om het land te verlaten. Ze zouden mijn vliegticket betalen, een vliegticket naar de hel. Hoe zou iemand hier reageren als hij dat te horen krijgt?".

Geen naam, geen foto's. Dat is nu te gevaarlijk want zijn familie in Iran wil hij niet verder in problemen brengen. De 'Asielzoeker van de Waalbrug' is veertiger. Hij ziet er verzorgd uit, draagt een overhemd met daarover een Dolce &Gabbana jack. In Iran had hij een eigen garagebedrijf. Hij lijkt nerveus, verheft soms zijn stem. "Ik heb alles achtergelaten. Mijn leven is als na een aardbeving. Alles is weg. Als je een afvallige bent, riskeer je dat ze je letterlijk ophangen op straat. Mensen hier kunnen zich dat niet voorstellen."

Het vluchtverhaal van hem en zijn vrouw begint anderhalf jaar geleden, een paar maanden nadat ze zich hebben bekeerd tot het christendom. "Ik ben geboren als moslim. Maar ik ben tegen het geestelijk leiderschap in mijn land, tegen de Iraanse grondwet en tegen de islamitische revolutie."

Via via kwam hij in contact met Iraanse christenen en hun ondergrondse, protestantse kerk. "Ik volgde cursussen over het geloof, deed onderzoek naar mijn eigen religie. Ik wilde zelf bepalen waarin ik wilde geloven." Na zijn bekering werd vluchten onvermijdelijk. Zoals vele asielzoekers betaalde hij een schimmige reisagent of mensensmokkelaar 'duizenden euro's' om hem en zijn inmiddels acht maanden van een tweeling zwangere vrouw in veiligheid te brengen. De bestemming leek Canada te worden. Zijn contactpersoon drukte hem meerdere malen op het hart dat reizen met zijn hoogzwangere vrouw op eigen risico geschiedde. "Ik heb hem gesmeekt om ons te redden. Ik wist dat wanneer we in Iran in de handen van de politie zouden vallen, dat als bekeerde christenen de doodstraf zou betekenen."

Via een tussenlanding in een ander land werd Amsterdam bereikt, waar het stel op nieuwe instructies moest wachten van de 'reisagent'. Eenmaal op Schiphol ging het mis. Zijn vrouw voelde zich niet goed en voelde de baby's niet meer bewegen. Met een ambulance werden beiden naar het VU-ziekenhuis in Amsterdam gebracht, maar 48 uur later zaten ze weer op Schiphol. Voor een zeven uur durend verhoor in aparte kamers. "Ik probeerde uit te leggen dat ik nooit zou vluchten met mijn hoogzwangere vrouw als het niet heel urgent was. Maar niemand luisterde, ik werd niet serieus genomen. Mijn vrouw mocht ik niet zien. Toen ik haar na afloop zag, huilde ze. Ze kon niet zitten van de pijn. De IND zei dat ik asiel kon aanvragen. Als nu achteraf blijkt dat ik geen verblijfsvergunning krijg, had ik het liever toen maar meteen gehoord. Anderhalf jaar niet weten waar je aan toe bent en dan alsnog weg moeten. Dat is vreselijk."

Het Iraanse gezin is vooralsnog niet uitgeprocedeerd, momenteel loopt de beroepsprocedure. Tot zijn actie op de brug was hem dat niet duidelijk. Een brief van de IND bracht hem in ernstige verwarring en maakte hem doodsbang.

"Er stond in dat ik moest vertrekken. Na twee slapeloze nachten, ben ik op de brug geklommen. Niet om een verblijfsvergunning te eisen, maar om te vragen of iemand naar me wilde luisteren." Zijn vrouw wist van niets. Als hem wordt gevraagd wat zij tegen hem zei op die bewuste ochtend op de brug, schiet hij vol, maar slikt snel zijn tranen weg. "Dat ik voor haar en de kinderen moest blijven leven. En later dat er goed nieuws was omdat we met iemand hogerop mochten praten."

Als hij dat niet te horen had gekregen weet hij nog niet wat hij gedaan zou hebben. "Ik zou liever zelf mijn dood bepalen dan dat ik in Iran om het leven zou worden gebracht."

Dat hij heelhuids van de brug kwam, was voor hemzelf de grootste opluchting. Hij kent twee heel angstige momenten in zijn leven: als christen vluchten uit Iran en op de Waalbrug klimmen om aandacht te vragen voor zijn zaak. Zeven uur zat hij in de koude wind, meestal op een stalen balk. Hij begon verlammingsverschijnselen in zijn benen te krijgen en had bovendien last van hoogtevrees. Elke keer als hij de brug weer ziet denkt hij terug aan zijn angsten. "Er was iets dat me de kracht gaf het vol te houden. Ik deed het ook voor mijn vrouw en kinderen. De mensen die me er af haalden waren aardig voor me. Dat is het verschil tussen Nederland en Iran. Dat kunnen jullie je niet voorstellen. Hier ben je dicht bij de dood en komen er mensen die je willen redden. In Iran schieten ze je gewoon van de brug".

De interpretatie van de brief van de IND werd verzorgd door het asielzoekerscentrum (AZC) in Nijmegen. Dat de uitzetting nog niet definitief was, werd hem toen niet duidelijk gemaakt. Een verkeerde gang van zaken, zo bevestigde ook het ministerie vorige week.

Hulp tijdens zijn verblijf in Nederland van organisaties als Vluchtenlingenwerk Nederland heeft hij niet aangeboden gekregen. Ook niet na zijn wanhoopsdaad op de Waalbrug. Wel heeft hij al langere tijd contact met een kerk aan de Daalseweg. "Die kijken hoe het met ons gaat en steken ons een hart onder de riem." Voor de rest houdt hij zich in het AZC liever op de vlakte. Omdat daar ook veel moslims verblijven, loopt hij niet te koop met zijn bekering tot het christendom. Medische bijstand wijst hij van de hand, maar die is hem ook niet aangeboden: "Ik heb geen hoofdpijn en ik ben niet depressief, ik wil gewoon met iemand praten die ons kan helpen."

Vooruit kijken maakt hem onzeker. Hij concentreert zich op zijn procedure en op zijn tweeling van veertien maanden. Een van de twee jongetjes heeft een groei- stoornis. Voor de rest voelt hij zich aan handen en voeten gebonden. " Met mijn gezin in een ruimte van 4 bij 4 meter is het niet makkelijk. Het liefst wil ik snel duidelijkheid. Ik hoop dat er een positieve beslissing komt, dat ik weet waar ik aan toe ben."

Die hoop sprak hij ook uit tijdens het gesprek met de secretaris-generaal van het ministerie van Justitie, het resultaat van zijn brugbeklimming. "Ik ben in ieder geval heel blij dat iemand met aandacht naar me geluisterd heeft. Ik hoor vaak dat mensen begrip hebben voor mijn situatie, maar ik wil begrip graag zien."

degelderlander.nl